Son mu?

Etrafa bakıyorum, mavi gökyüzü, uçuşan kuşlar, doğa, deniz. Bir dağın tepesinde. İçimde bir mutluluk ve hiç bir zaman hissetmediğim bir huzur. Yaşamanın verdiği doyumsuz sevgi... Evet, uçabilirim, yapa bilirim... Uçurumun kenarından aşağı bakıyorum... 

Yapay Zeka

Okumayı her zaman sevmişimdir. Bir kitap okumaya başladım, gelecekte robotlar ile insanların bir arada yaşadağı bir zamanda geçiyor. Yapay zeka gelişmiş artık. Bir karakter çok ilgimi çekti, çekingen ama bir yandan da neşe dolu. Hatta aynı işi yapıyoruz. Demek ki geleceği olan bir işte çalışıyorum. İşin en ilginç kısmı kız arkadaşının adı da benimkisi ile aynı. Düşününce fiziksel özellikleride bana benziyor. Yoksa… ama o bir yapay zeka…

Aradığım Kitap

Yolda yürürken tek başıma, etrafımda koşuşturan insanlar, kalabalık, köşede nohut pilavcı, ilerde kırmızı bir kapı. Kırmızı kapının önüne geldiğimde sanki uzun zamandır aradığım kitabın o kapı’nın arkasında hissi kapladı içimi. Zil yerine kocaman aslan kafalı bir tokmak. TAK, TAK, TAK. Kapı kendiliğinden açıldı. Daracık kırmızı bir koridor, ilerledim, içerdeki televizyonun sesini duyuyordum. Televizyonun ışığı koridora yansıyordu. Merak içersinde ilerledim. Yavaşca salona doğru baktığımda dev bir ahtapot ile göz göze geldim.